Sztuczne trawy

Powierzchnie tego typu stanowią syntetyczne odwzorowanie darni naturalnej, tworzone w oparciu o wielowarstwową strukturę z włókien polimerowych. Ich cechą wyróżniającą jest kontrolowana powtarzalność parametrów technicznych, niezależna od warunków środowiskowych.

Budowa i struktura

Podstawę stanowi podkład nośny wykonany z lateksu lub poliuretanu, w którym osadzane są włókna runa. Włókna mogą mieć różną wysokość, grubość oraz przekrój, od prostych po profilowane w kształcie litery C lub W. Warstwa spodnia bywa perforowana, co umożliwia odprowadzanie wody i stabilizację powierzchni.

Właściwości materiałowe

Do produkcji stosuje się polietylen, polipropylen oraz mieszanki obu tworzyw. Polietylen odpowiada za elastyczność i miękkość runa, natomiast polipropylen zwiększa odporność mechaniczną. Materiał jest barwiony w masie, co ogranicza utratę koloru pod wpływem promieniowania UV.

Struktura runa i estetyka

Wysokość włókien wpływa na wizualną gęstość powierzchni. Krótsze runo tworzy zwartą, uporządkowaną fakturę, dłuższe wprowadza efekt nieregularności zbliżony do naturalnej murawy. Często stosuje się włókna o zróżnicowanych odcieniach zieleni oraz domieszki włókien brązowych imitujących suchą trawę.

Parametry użytkowe

Gęstość obszycia determinuje odporność na ugniatanie i powrót włókien do pierwotnego położenia. Waga całkowita wpływa na stabilność po ułożeniu. Właściwości drenażowe i odporność na wilgoć pozwalają zachować niezmienność struktury w długim okresie użytkowania.